Swipe to the left

3 manieren voor gemeenten om de jeugdzorg te verbeteren

Print
3 manieren voor gemeenten om de jeugdzorg te verbeteren
By Michan Biesbroek 7 maanden geleden 2385 keer bekeken Geen opmerkingen

Inwoners weten misschien wel waar ze moeten zoeken, maar niet wat ze moeten zoeken. Het rapport ‘Eerste evaluatie Jeugdwet’ dat 30 januari werd aangeboden aan de Tweede Kamer bracht weinig nieuwe ontdekkingen naar voren. Al jaren wordt sociaal-domein-breed in rapporten aangetoond dat veel inwoners de weg naar zorg en ondersteuning niet voldoende vinden. Bijvoorbeeld in ‘Mijn belang voorop’ van de Kinderombudsman uit 2016 of ‘Informatievoorziening als ondersteuning voor een passend zorgaanbod’ van VWS uit 2017. Het probleem is dus bekend, maar wat is de oplossing?

Overzicht voor professionals

Gemeenten lossen het probleem steeds vaker op door overzicht te bieden in de vorm van een sociale kaart. Een sociale kaart is een soort digitaal adressenboek voor het lokaal sociaal domein. Professionals hebben hier veel aan. De kaart staat online, dus of ze nu op kantoor zijn of bij een cliënt thuis aan de keukentafel: ze hebben altijd toegang tot de benodigde gegevens en kunnen cliënten daardoor snel doorverwijzen naar de juiste zorg. Ook is een digitaal adressenboek betrouwbaarder dan een gedrukte versie want hij is makkelijker te actualiseren en daardoor up-to-date.

Inzicht voor inwoners

Inwoners hebben helaas minder aan veel bestaande sociale kaarten. Want zoals met elk adressenboek: het is alleen handig als je weet waar je moet zoeken. Daar ligt nu net de crux. Inwoners weten misschien wel waar ze moeten zoeken, maar niet wat ze moeten zoeken. Zij weten alleen dat hun kind ze nooit aankijkt, ze zich niet gehoord voelen door hun jeugdzorgmedewerker of dat ze geen nieuwe stofzuiger kunnen betalen als de oude stuk gaat. Hoe weet je dan dat je moet zoeken naar het Centrum voor Jeugd en Gezin, een onafhankelijk cliëntondersteuner of welke ‘minimaregelingen’ er beschikbaar zijn? Inwoners hebben dus eerder inzicht (tegenwoordig vaak omschreven als vraaggeleiding) dan overzicht nodig.

Toegankelijkheid en heldere taal

Sinds 14 juli 2016 geldt het VN-verdrag Handicap in Nederland. Dat betekent dat de informatie die de gemeente geeft, begrijpelijk moet zijn voor zoveel mogelijk mensen. Bijvoorbeeld voor mensen met een visuele of verstandelijke beperking. Veel gemeenten en andere overheidsinstanties voldoen daar nog niet aan. Daarnaast zijn er volgens Stichting Lezen en Schrijven 2,5 miljoen laaggeletterden in Nederland. Voor deze mensen is de digitalisering van de samenleving een groot probleem. Dus ook al is er een overzicht van het beschikbare aanbod en weet een inwoner waar hij of zij naar op zoek is: als vervolgens de wel beschikbare informatie in (voor hen) onbegrijpelijke of onleesbare taal wordt aangeboden, dan is het nog steeds geen wonder dat ze afhaken en aankloppen bij de huisarts. Heldere taal en toegankelijke informatie zijn dan ook belangrijke verbeterpunten om ervoor te zorgen dat iedereen de weg naar goede zorg vindt, niet alleen binnen de jeugdzorg maar in het hele sociaal domein.

Auteur: Michan Biesbroek
Hoofdredacteur VIND Hulpwijzer

Meer weten over VIND Hulpwijzer

Posted in: Overheid