Swipe to the left

Verdedigbaar homogeweld?

Print
Verdedigbaar homogeweld?
By 8 days ago 48213 keer bekeken Geen opmerkingen

‘Mooie praatjes verkopen voor teringmongolen, nu durf je wel. Ik hoop dat ze jou eens pakken en dan niet stoppen met schoppen.’

Een voorbeeld van het soort ‘fanmail’ dat ik afgelopen week ontving. Ik stond een jongen bij die verdacht werd van een poging doodslag op twee homoseksuele mannen. Hij ontkent, ik bepleitte vrijspraak.

Homogeweld?
Sommige zaken maken meer los dan anderen. De afgelopen tijd is in de media veel aandacht besteed aan zogenaamd homogeweld. Op zich een gekke naam, want het gaat dan niet om geweld door homo’s uitgeoefend, maar om geweld tegen homo’s vanwege hun geaardheid. In de opsporingsfase werd dit label ook op mijn zaak geplakt. Zowel door de politie als de media, onder andere in een uitzending van Opsporing verzocht. Na bestudering van het dossier bleek dat de koppeling tussen de geaardheid van de slachtoffers en het uitgeoefende geweld op zijn minst dubieus was. De slachtoffers hadden het niet zo ervaren, een getuige vernam alleen uit de media dat het om ‘homogeweld’ ging en één van de drie daders, die een bekennende verklaring aflegde, gaf aan dat het niets met de geaardheid van doen had. De officier van justitie gaf op zitting ook aan dat hij niet kon vaststellen dat de geaardheid een motief was geweest en betrok deze strafverzwarende omstandigheid dan ook niet bij zijn strafeis. Het stempel kwam niet meer van de zaak. Een journalist gebruikte in de tweet waarin zij het standpunt van de officier van justitie vermeldde zelfs de hashtag ‘homogeweld’.

‘Het moet toch geweldig zijn om zo'n rat te verdedigen met allerlei leugens en daar lekker veel geld mee te verdienen. Advocaten die ervoor kiezen dit soort ratten te verdedigen en niet de slachtoffers zijn feitelijk nog erger dan die ratten...’

Doet het ertoe?
Voor de hoogte van de eventueel op te leggen straf is zeker van belang of er een discriminatoir karakter aan het geweld zat. Voor de vraag of iemand een verdediging verdient niet. Mijn cliënt ontkent betrokken te zijn. Op internet was hij echter al veroordeeld, niet op basis van de feiten, maar vanwege de ernst van de verdenking. Volgens een aantal webschreeuwers moest hij onder andere terug naar zijn eigen land. Dan hoeft hij overigens de grens niet over, hij is hier geboren en getogen.

Gelukkig bekijkt een rechter de zaak zorgvuldiger. In de zaak van mijn cliënt speelt onder andere de vraag of je hem wel kan plaatsten op de plaats delict. Verder is het ergste geweld niet door degene toegepast die volgens de politie cliënt zou moeten zijn. Sterker nog, die persoon heeft dat geweld grotendeels niet kunnen zien. De vraag is dan of je hem daar juridisch dan wel voor verantwoordelijk kan houden. Daarbij spelen juridisch interessante kwesties zoals de begrenzing van het medeplegen en de openlijke geweldpleging. Dat zijn geen kwesties waar de gemiddelde burger in thuis is. Het is ook daarom verstandig dat de verdachte zich laat bijstaan door een advocaat.

Als iemand onterecht heeft vastgezeten, is het publiek terecht verontwaardigd en staan de kranten daar bol van. Als je dit probeert te voorkomen door de rechter ook de andere kant van het dossier en de zaak voor te houden ben je in de ogen van velen een rat. Ik vind dat persoonlijk niet zo erg, ik kan er wel tegen, maar het is wel wat kortzichtig, ongenuanceerd en niet zo heel doordacht.

Iedereen kan opeens verdachte zijn, terecht of onterecht. Omdat je als arts een medische misser maakt. Omdat je geestelijk in de war bent (geraakt). Omdat je dacht dat het wel goed zou komen toen je met net een drankje te veel op achter het stuur stapte. Omdat je je demente moeder uit haar lijden verloste. Omdat je snel veel geld hoopte te verdienen en je beloftes aan investeerders niet kon waarmaken. Omdat je op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was, toevallig lijkt op het signalement van een dader. Of omdat je een (grote) stommiteit beging. Opvallend is dat als het strafrecht dichtbij komt, je zelf de verdachte bent, of een verdachte kent, er opeens heel anders aangekeken wordt tegen het voeren van de verdediging. Dan snapt iedereen opeens heel goed dat een verdachte verdediging verdient en moet het onderste uit de kan gehaald. Dan veroordeelt de omgeving een verdachte niet op basis van een persbericht van de politie. Dan is er ruimte voor twijfel, het tegen het licht houden van de bewijsmiddelen, een alternatief scenario en de persoonlijke situatie van de verdachte. Dan is zichtbaar hoe enorm ingrijpend het strafrecht kan zijn. En dan is een tegenwicht tegen politie en justitie opeens wel op zijn plaats.

‘Als je zelf homo was en in elkaar geschopt wordt door zo’n stelletje kutmarokkanen zou je wel anders piepen.’

Hoe kan je hem verdedigen?
Ik ben homo. Ik ben ook wel eens aangevallen op straat vanwege mijn geaardheid. (Overigens niet door een stelletje ‘kutmarokanen’. Mijn cliënt is ook geen Marokkaan.) Toch kan ik zo’n zaak prima behandelen. Ik vind het heel erg als homo’s omwille van hun geaardheid worden aangevallen. Ik vind het ook heel erg als mensen vermoord worden, toch sta ik moordverdachten bij. Ik vind het heel irritant als mijn fiets gestolen wordt, maar als ik de volgende dag op zitting sta met iemand die van dezelfde misdaad wordt verdacht, doe ik mijn stinkende best. Ik verdedig de verdachte, niet de daad. Tegen alle mensen die nu hard schreeuwen over wat voor een lul mijn cliënt is en wat voor rat ik ben, zou ik willen zeggen: bel me gerust als je onverhoopt zelf verdachte bent. Ik vind namelijk dat iedereen een verdediging verdient. Zelfs jij.