De valkuilen van verhoren bij en door de rechter


De uitkomsten van verhoren door advocaten, officieren van Justitie, rechters-commissarissen en zitting-rechters zijn belangrijke bewijsmiddelen. De vraag is of zij zich bewust zijn van de valkuilen van zulke verhoren. Onder meer de vooringenomenheid van de vragensteller heeft een negatief effect op de kwaliteit van de vragen. De matige verbalisering en het afwezig zijn van opnames van de verhoren maakt latere bewijswaardering van een verklaring er niet makkelijker op. Betere opleiding met aandacht voor deze valkuilen zou de remedie kunnen zijn.

Nadat president Trump een maand in het zadel zat, bleek al snel dat zijn relatie met de media geen gelukkige was. Zijn stelling is dat veel media tegen hem zijn. Om dat te onderbouwen, had de Trump Organisation een vragenlijst ontwikkeld die online kon worden ingevuld.1 Dit was de eerste vraag: ‘Do you believe that the mainstream media has reported unfairly on our movement?’ Het is in velerlei opzichten een geestige vragenlijst, vooral omdat de manier waarop de vragen worden gesteld zo evident stuurt richting bevestiging van de hypothese van de vragensteller.

Vraagstelling van dat kaliber is in bovenstaand voorbeeld onschuldig. Als dergelijke vragen worden gebruikt in het strafrecht, dan levert dat onherroepelijk problemen op. Om dat te voorkomen, moet ieder verhoor worden uitgevoerd door een bekwaam verhoorder. Met bekwaamheid bedoelen wij het hebben van kennis en training aangaande het stellen van goede vragen. Zoals in dit artikel zal worden betoogd, kan eraan worden getwijfeld of verhoren door de staande en zittende magistratuur aan die eis voldoen.

Een ondertussen alweer wat ouder overzichtsartikel van Norman Schwarz laat dat effect mooi zien. Hij lardeert dat…

Verder lezen
Terug naar overzicht