Commentaar op Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering Artikel 50 (Betaling van de uitkering). (artikeltekst geldig vanaf 2011-01-01)

3.1. Jurisprudentie over betaling van voorschotten

In het verleden heeft de CRvB de volgende jurisprudentie ten aanzien van het betalen van voorschotten door de CRvB tot stand gebracht.

Beleid van het UWV t.a.v. het niet betalen van een voorschot

De Centrale Raad is van oordeel dat het beleid van het UWV, dat mede inhoudt dat niet tot verstrekking van voorschotten op een WAO-uitkering wordt overgegaan als aannemelijk kan worden geacht dat niet tot toekenning van WAO-uitkering zal worden overgegaan, op zich genomen niet in strijd is met een hier toepasselijke rechtsregel (CRvB 29 april 1998, nr. 96/6903 AAW/WAO, USZ 1998/168).

Het UWV moet aangeven wat de juridische basis is van een voorschotbetaling

In de tweede volzin van art. 50, lid 2 is bepaald dat een verleend voorschot wordt verrekend met het definitief vastgestelde bedrag aan WAO-uitkering dat over het desbetreffende tijdvak wordt betaald.

Het UWV is verplicht om aan te geven wat de juridische basis van een betaling is. De belanghebbende moet kunnen weten dat het om een voorschot gaat. In een situatie dat het UWV gedurende twee jaar feitelijk heeft uitbetaald naar de hoogste arbeidsongeschiktheidsklasse en daarbij geen enkele mededeling heeft gedaan met betrekking tot het karakter van deze betalingen, leidt ertoe dat het UWV geacht wordt te hebben gehandeld in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel door de betalingen als gedaan voorschot op de WAO-uitkering in te trekken per einde wachttijd (o.a. CRvB 6 juni 2006, nr. 04/3049 WAO, USZ 2006/203, LJN: AX8981).

4.1. Voorschotbetaling bij opschorting of schorsing van de WIA-uitkering

In art. 50, lid 2 is geregeld dat de betaling van de WAO-uitkering wordt opgeschort of geschorst als het UWV op grond van duidelijke aanwijzingen van oordeel is of het gegronde vermoeden heeft dat:

• het recht op uitkering niet of niet meer bestaat;

• recht op een lagere uitkering bestaat; of

• de persoon die recht heeft op uitkering of zijn wettelijk vertegenwoordiger een verplichting, hem op grond van art. 25, 28 of 80 opgelegd, niet of niet behoorlijk is nagekomen.

Het gaat om de volgende verplichtingen.

De verplichtingen genoemd in art. 25

Dit zijn verplichtingen om in het kader van een oproep van het UWV daar te verschijnen en mee te werken aan het onderzoek bij het UWV.

De verplichtingen genoemd in art. 28

Dit zijn o.a. verplichtingen om

• voorschriften in het belang van een behandeling of genezing of tot behoud, herstel of bevordering van de mogelijkheid tot het verrichten van arbeid en tot registratie als werkzoekende bij het UWV op te volgen (onderdeel a);

• zich onder geneeskundige behandeling te stellen als dat door het UWV noodzakelijk wordt geacht en de voorschriften van de behandelende arts op te volgen (onderdeel b);

• zich niet schuldig te maken aan gedragingen, waardoor de genezing wordt belemmerd en voldoende mee te werken om aanpassing voor een ziekte of gebrek te verkrijgen (onderdeel c);

• de controlevoorschriften na te komen en de algemene inlichtingenverplichting binnen de daarvoor vastgestelde termijn na te komen (onderdeel d);

• de arbeidsongeschiktheid niet opzettelijk te veroorzaken (onderdeel e);

• zich te houden aan de voorschriften met betrekking tot de aanvraag, bedoeld in art. 34, lid 3, 34a, lid 1 en 34a, lid 4 (onderdeel f);

• mee te werken aan een scholing of opleiding die door zijn werkgever of het UWV wenselijk wordt geacht voor de re-integratie in het arbeidsproces (onderdeel g);

• mee te werken aan door de werkgever of door een door die werkgever aangewezen deskundige gegeven redelijke voorschriften of getroffen maatregelen die erop gericht zijn om de belanghebbende in staat te stellen passende arbeid te verrichten en voldoende re-integratie-inspanningen verrichten (onderdeel h);

• mee te werken aan het opstellen van de re-integratievisie en het re-integratieplan (onderdeel i);

• de verplichtingen die zijn opgenomen in de re-integratievisie en het re-integratieplan behoorlijk na te komen (onderdeel j);

• als de belanghebbende die bij deelname aan een re-integratietraject zijn re-integratieverplichtingen niet naleeft, de reden daarvan onmiddellijk aan het re-integratiebedrijf mee te delen (onderdeel k); en

• als de belanghebbende zich niet onthoudt van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de uitvoering van deze wet belaste personen en instanties tijdens het verrichten van hun werkzaamheden (onderdeel l).

• De verplichting genoemd in art. 80. Dit betreft de algemene informatieplicht tegenover het UWV.

Opschorten ziet op het niet uitbetalen van de uitkering aan het begin van de uitkeringsperiode, wanneer er nog geen betalingen zijn verricht. Van schorsing is sprake bij het niet betalen van de lopende uitkering, dus uitkering tijdens de uitkeringsperiode. Er is in dat geval sprake van een lopende uitkering. Het opschorten en het schorsen van de uitkering is een bevoegdheid van het UWV.

4.2. Onvoldoende medewerking aan het re-integratiebedrijf

Naast de bepaling uit art. 50, lid 2 is er nog een andere bepaling die het UWV de bevoegdheid geeft om een WAO-uitkering op te schorten of te schorsen. In art. 50, lid 8 is bepaald dat als een re-integratiebedrijf aan het UWV heeft gemeld dat het gegronde vermoeden bestaat dat een persoon aan wie een WAO-uitkering is toegekend onvoldoende medewerking verleent aan de op hem betrekking hebbende werkzaamheden van het re-integratiebedrijf, het UWV kan besluiten tot een gehele of gedeeltelijke opschorting of schorsing van de betaling van die uitkering voor de duur van maximaal acht weken.

Op grond van art. 4.1 Besluit SUWI, besluit van 20 december 2001, Stb. 2001, 688 is het UWV verplicht in het contract met een re-integratiebedrijf of arbodienst op te nemen dat dat bedrijf, als zij het gegronde vermoeden hebben dat een persoon van wie de inschakeling in de arbeid wordt bevorderd (waaronder vergroting van mogelijkheden tot het verrichten van arbeid moet worden begrepen) onvoldoende medewerking verleent aan de re-integratiewerkzaamheden, dit op verzoek of uit eigen beweging aan het UWV meldt.

4.3. Het UWV stelt het re-integratiebedrijf op de hoogte van een besluit tot opschorting of schorsing

In art. 50, lid 9 is bepaald dat het UWV het re-integratiebedrijf in kennis moet stellen van een besluit tot opschorting of schorsing als genoemd in art. 50, lid 8.

Op grond van art. 50 moet het UWV het re-integratiebedrijf, naar aanleiding van wiens melding een beschikking tot opschorting of schorsing als bedoeld in lid 9 is genomen, in kennis stellen van die beschikking.

Als het UWV meent dat het opleggen van een sanctie aan betrokkene noodzakelijk is, moet het UWV het re-integratiebedrijf dat ten behoeve van die uitkeringsgerechtigde werkzaamheden verricht die zijn gericht op vergroting van de mogelijkheden tot het verrichten van arbeid of op inschakeling in arbeid, op grond van art. 29i van de sanctieoplegging in kennis stellen.

4.4. Voorschotbetaling bij opschorting of schorsing van de WAO uitkering

Ook als het UWV de WAO-uitkering opschort of schorst, kan een voorschot betaald worden. Om die reden was de zinsnede ‘onverminderd het tweede lid’ in art. 50, lid 3 opgenomen.

4.5. Nader onderzoek door het UWV

Het UWV kan slechts van haar bevoegdheid tot het opschorten of schorsen van de WAO-uitkering gebruik maken als er duidelijke aanwijzingen zijn of er een gegrond vermoeden bestaat dat één van de in art. 50, lid 3 genoemde situaties zich voordoet. Er moet dus duidelijk sprake zijn van een meer dan vaag vermoeden.

Als het vermoeden bestaat dat een van de in art. 50, lid 3, onderdeel a tot en met c genoemde omstandigheden zich voordoet, zal het UWV doorgaans nader onderzoek moeten verrichten. Om te voorkomen dat het UWV gedurende de loop van het onderzoek verplicht zou zijn de betaling voort te zetten totdat onomstotelijk is vast komen te staan dat die omstandigheden zich inderdaad voordoen, en het te veel betaalde achteraf door de uitkeringsgerechtigde zou moeten worden terugbetaald, kan het UWV ertoe overgaan de betaling van de WAO-uitkering op te schorten of te schorsen. De opschorting of schorsing van de uitkering duurt in dat geval voort 'totdat onomstotelijk vast is komen te staan dat de hierboven genoemde omstandigheden zich inderdaad voordoen.

Opschorting of schorsing van de WAO-uitkering kan ook plaatsvinden in de situatie waarin op zichzelf niet onzeker is dat het recht op WAO-uitkering niet meer bestaat of dat een verplichting niet is nagekomen, maar nog nader onderzoek door het UWV verricht moet worden naar de hoogte van het bedrag aan uitkering of naar de omstandigheden die van belang zijn voor de hoogte van de te treffen maatregel.

Immers overtreding van een verplichting tot het opleggen van een maatregel in de vorm van een (al of niet tijdelijke) gehele stopzetting van de uitkering maar ook een verlaging van de uitkering kan inhouden.

4.6. Beleidregels van het UWV

Het beleid dat het UWV voert ten aanzien van het opschorten, dan wel schorsen van een WAO-uitkering is opgenomen in de Beleidsregels schorsing en opschorting, intrekking en herziening uitkeringen 2006, beleidsregels van het UWV van 17 oktober 2006, Stcrt. 2006, 230, zoals laatstelijk gewijzigd per 14 juli 2011. Ten aanzien van de WAO geldt het volgende.

In de gevallen waarin op grond van een wettelijke bepaling sprake is van een opschorting of schorsing van de WAO-uitkering, wordt deze door het UWV geëffectueerd met ingang van de eerstvolgende betaling.

De verzekerde wordt, als de uitbetaling is geschorst of opgeschort wegens het niet of niet behoorlijk nakomen van een verplichting, een termijn gesteld waarbinnen hij alsnog de noodzakelijke inlichtingen kan verstrekken of medewerking kan geven. Dit geldt niet als de niet nakoming of de niet behoorlijke nakoming onherstelbaar is.

Het UWV moet het belang van het niet naleven van de verplichtingen door de verzekerde afwegen tegen het belang van het tijdelijk opschorten of schorsen in verband met het te starten onderzoek naar de noodzaak van het opleggen van een maatregel of boete aan de verzekerde.

Van de in art. 50, lid 2 gegeven mogelijkheid om gedeeltelijk op te schorten of te schorsen, maakt het UWV thans geen gebruik meer.

Als daartoe aanleiding bestaat, wordt aan de verzekerde wiens WAO-uitkering is opgeschort of geschorst ambtshalve een voorschot verstrekt. Als de opschorting of schorsing plaatsvindt in verband met het feit dat de verzekerde een op hem rustende verplichting niet of niet naar behoren is nagekomen, wordt hij in de gelegenheid gesteld die verplichting alsnog binnen een redelijke termijn na te komen, behalve als nakoming door de aard van de verplichting niet meer mogelijk is. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan situaties waarin de verzekerde een mogelijkheid om te re-integreren die zich niet snel opnieuw zal voordoen, ongebruikt heeft gelaten.

De opschorting of schorsing wordt door het UWV opgeheven als het recht op WAO-uitkering naar behoren is vastgesteld of aan de verplichting is voldaan. Als aan de verplichting niet is voldaan, maar het UWV heeft vastgesteld dat de verzekerde wel recht heeft op WAO-uitkering, wordt de opschorting of schorsing eveneens opgeheven. Afhankelijk van de omstandigheden wordt de uitbetaling van de uitkering in dat geval beëindigd of hervat, met ingang van de datum waarop de uitbetaling was geschorst of opgeschort. Er wordt in dat geval een boete of maatregel opgelegd of een waarschuwing gegeven, tenzij er bij de verzekerde sprake is van het ontbreken van elke vorm van verwijtbaarheid of er een dringende reden aanwezig is om van het opleggen van een boete of maatregel of het geven van een waarschuwing af te zien.

4.7. Rechterlijke toetsing

De Centrale Raad van Beroep (CRvB) acht het beleid dat mede inhoudt dat niet tot verstrekking van voorschotten op een WAO-uitkering wordt overgegaan als aannemelijk kan worden geacht dat niet tot toekenning van uitkering zal worden overgegaan, op zich genomen niet in strijd met een hier toepasselijke rechtsregel (CRvB 29 april 1998, nr. 96/6903 AAW/WAO, USZ 1998/168, LJN: ZB7613).

Het uitvoeringsorgaan mag niet lichtvaardig tot schorsing van de WAO-uitkering overgaan (o.a. CRvB 14 augustus 1998, nr. 98/5405 AAW/WAO-VV, USZ 1998/238, LJN: ZB7834.

In een andere situatie was besloten tot een gedeeltelijke schorsing in verband met de noodzaak tot het opleggen van een maatregel. Deze maatregel moet blijkens de ter zake toepasselijke regelgeving worden opgelegd in de vorm van een korting van de uitkering met een bepaald percentage gedurende een bepaalde periode. De Raad is van oordeel dat het uitvoeringsorgaan kon menen of vermoeden dat tot een dergelijke korting zou moeten worden besloten (CRvB 14 december 2001, nr. 99/980 AWW/WAO, USZ 2002/49, LJN: AD8132).

Er is ook geen aanleiding om te oordelen dat het UWV de uitbetaling van de WAO-uitkering ten onrechte heeft geschorst, omdat niet is gebleken dat de psychische toestand van betrokkene zodanig was dat zij het belang van de oproepingen niet kon inzien en dat zij niet in staat was om het UWV tijdig, dat wil zeggen voor het tijdstip van de afspraak, duidelijk te maken waaruit haar problemen met de oproepingen bestonden (CRvB 17 januari 2006, nr. 03/5052 WAO, USZ 2006/46, LJN: AU9756.

Bij de vraag of het UWV terecht tot opschorting of schorsing van een WAO-uitkering is overgegaan, zal de rechter het al dan niet aanwezig zijn van een gegrond vermoeden in volle omvang toetsen en zich niet beperken tot een marginale toetsing. Feiten en omstandigheden die pas aan het licht komen in de bezwaarprocedure tegen een primair besluit waarbij de WAO-uitkering is opgeschort en die een ander licht werpen op de toestand zoals die was op de datum van aanvraag van de uitkering, moeten in de heroverweging op bezwaar worden betrokken (CRvB 12 juli 2000, nr. 98/8266 WW, USZ 2000/216). Deze uitspraak heeft betrekking op een WW-uitkering, maar geldt ook voor WAO-uitkeringen.

6.1. Geen overmakingskosten meer in rekening bij betaling uitkering naar het buitenland

De redenen om lid 3 op deze wijze te formuleren zijn de volgende.

In de Awb is als hoofdregel neergelegd dat kosten van betaling door een bestuursorgaan ten laste komen van de schuldenaar en dat, als het gaat om een betaling buiten de Europese Unie, de daaraan verbonden kosten op het te betalen bedrag in mindering kunnen worden gebracht, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald.

Gezien de ontwikkelingen op het terrein van het Europese betalingsverkeer zijn de kosten voor overmakingen naar de landen van de Europese Unie (EU), landen in de Europese Economische Ruimte (EER) en naar Zwitserland sterk gedaald of zullen binnen afzienbare tijd sterk dalen waardoor de kosten van overmaking naar deze landen niet opwegen tegen de kosten die verband houden met het in mindering brengen hiervan op de uitkering.

6.2. Art. 4:91 Awb

Met betrekking tot de WAO en de voornoemde wetten zal als gevolg daarvan het stelsel van toepassing zijn dat is neergelegd in art. 4:91 Awb.

Uit art. 4:91, lid 1, Awb blijkt dat de kosten van betaling ten laste komen van degene die de betaling verricht. Deze aan het privaatrecht ontleende hoofdregel wordt in ieder geval van toepassing op alle betalingen binnen de EU.

Uit art. 4:91, lid 2, Awb blijkt dat in het geval een bestuursorgaan betalingen verricht aan een schuldeiser buiten de EU de daaraan verbonden kosten op het te betalen bedrag in mindering kunnen worden gebracht, tenzij bij wettelijk voorschrift, waaronder ook begrepen de bepalingen van verdragen en besluiten van volkenrechtelijke organisaties die naar hun inhoud een ieder kunnen binden, anders is bepaald.

6.3. Bevoegdheid van het UWV om kosten wel in rekening te brengen

Mits een specifiek wettelijk voorschrift daaraan niet in de weg staat, zijn het UWV (en ook de SVB) dan ook bevoegd om bij uitbetaling van een uitkering in een land buiten de EU de bestaande praktijk, inhoudend dat de kosten van overmaking op de uitkering in mindering worden gebracht, voort te zetten. Als het UWV en de SVB van deze bevoegdheid gebruikmaken, ligt het in de rede dat deze bestuursorganen met betrekking tot de wijze waarop invulling wordt gegeven aan deze bevoegdheid beleidsregels zullen publiceren. Tot op heden heeft het UWV geen nadere beleidsregels gepubliceerd.

6.4. Betalingen van uitkeringen naar Duitsland

Een bilateraal akkoord met Duitsland uit 1951 waarin een betaalconstructie van WAO-, WIA- en AOW-uitkeringen was geregeld, is per 1 januari 2010 opgezegd. Met Duitsland is echter afgesproken dat dit niet zal leiden tot een verslechtering in de positie van de uitkeringsgerechtigde in Duitsland. Op basis van deze afspraak – en vooruitlopend op de wetswijziging met ingang van 1 januari 2011 – worden per 1 januari 2010 dan ook geen kosten voor overmakingen naar Duitsland in mindering gebracht op de uitkeringen.

6.5. Nadere regels over betaling naar het buitenland

Als de WAO-uitkering in het buitenland wordt uitbetaald:

a. worden de daaraan verbonden kosten van overmaking op de uitkering in mindering gebracht; en

b. vindt de betaling in afwijking van art. 4:89, lid 3, Awb plaats op het tijdstip waarop de rekening van de daartoe door de schuldeiser aangewezen bank wordt gecrediteerd.

Art. 4:89, lid 3, Awb is samengesteld uit de inhoud van het tot 1 juli 2009 geldende lid 4 (onderdeel a) en een nieuw gedeelte (onderdeel b). Onderdeel b heeft betrekking op het tijdstip van betaling.

In art. 4:89, lid 3, Awb is bepaald dat als tijdstip van betaling het moment geldt waarop de rekening van de schuldeiser wordt gecrediteerd. Bij uitbetalingen in het buitenland wordt van deze regel afgeweken. Dit omdat op het moment dat de buitenlandse bank het geld van het UWV ontvangt, het vaak nog enkele dagen duurt voordat de rekening van de schuldeiser gecrediteerd wordt. Gevolg hiervan is dat er kans bestaat op overschrijding van de termijn waarbinnen de betaling moet plaatsvinden, terwijl het UWV hier geen invloed op heeft. Om die reden wordt als tijdstip van betaling het moment gekozen waarop de buitenlandse bank het geld van het UWV ontvangt.

8.1. Nadere regels over de betaling van WAO-uitkering aan andere organen

De nadere regels zijn neergelegd in de ministeriële regeling Betaalbaarstelling uitkeringen ingevolge de sociale verzekeringswetten door andere organen dan de Sociale Verzekeringsbank en bedrijfsverenigingen, ministeriële regeling van 20 juni 1985, Stcrt. 1985, 123, zoals laatstelijk gewijzigd per 1 januari 2007.

Organen als bedoeld in art. 50, lid 5 die belast willen worden met de betaalbaarstelling van door het UWV toegekende of toe te kennen WAO-uitkeringen, kunnen daartoe toestemming vragen aan het UWV (art. 1 Regeling Betaalbaarstelling uitkeringen ingevolge de sociale verzekeringswetten door andere organen dan de Sociale Verzekeringsbank en bedrijfsverenigingen (hierna: Regeling). Het UWV kan in dat geval vergunning geven dat de WAO-uitkering door dat orgaan aan de uitkeringsgerechtigde wordt uitbetaald.

Voor de hiervoor genoemde vergunning komen slechts in aanmerking:

a. publiekrechtelijke lichamen;

b. krachtens de wet in het leven geroepen fondsen;

c. bedrijfstak- en ondernemingspensioenfondsen als bedoeld in art. 1 Pensioenwet;

d. instellingen, welke de pensioenbetaling verzorgen voor een of meer lichamen of fondsen, zoals genoemd in onderdeel a tot en met c (art. 2 Regeling).

De vergunning gaat in op een door het UWV te bepalen datum (art. 3, lid 1, Regeling). Het UWV kan de vergunning weigeren of intrekken, als de verlening of handhaving van de verleende vergunning de administratie van het UWV naar verhouding te veel bezwaart of de uitbetaling van de WAO-uitkeringen niet voldoende is gewaarborgd (art. 3, lid 2, Regeling).

Het UWV kan aan het orgaan dat vergunning heeft gekregen, aanwijzingen en voorschriften geven over de uitbetaling van de WAO-uitkeringen, waarop de vergunning van het UWV betrekking heeft (art. 4, lid 1, Regeling). Als het UWV de vergunning heeft verleend, vindt de afrekening van de uitbetaalde WAO-uitkeringen plaats volgens door het UWV vastgestelde regels (art. 4, lid 2, Regeling).

Het UWV deelt aan de WAO-uitkeringsgerechtigde of de wettelijke vertegenwoordiger mee door welk orgaan de uitkering zal worden uitbetaald (art. 5 Regeling).

De afgegeven vergunning heeft geen betrekking op de WAO-uitkeringen die aan de AWBZ-instelling of andere instelling genoemd in art. 54 wordt uitbetaald (art. 6 Regeling).

11.1. Aanleiding voor het Besluit Schadebeleid

Aansprakelijkheid voor schade uit onrechtmatig handelen is een civielrechtelijk onderwerp dat voornamelijk langs civielrechtelijke weg wordt ingevuld. Daarnaast hebben de bestuursrechters in toenemende mate gebruik gemaakt van de hen met de invoering van de Algemene wet bestuursrecht gegeven mogelijkheid om naast de beoordeling van het materiële sv-geschil, tevens een uitspraak te doen over de hiermee samenhangende schadeaspecten. De bestuursrechters hebben hierbij op een groot aantal punten aansluiting gezocht bij het civielrechtelijk schadevergoedingsrecht, echter op een aantal aspecten wordt hiervan afgeweken. Inmiddels zijn de diverse aspecten van de aansprakelijkheid in de jurisprudentie grotendeels uitgekristalliseerd. Op enkele punten van de aansprakelijkheidsproblematiek is (nog) geen rechtspraak voorhanden.

11.2. Ingangsdatum van de vergoeding

De ingangsdatum van de vergoeding van wettelijke rente wordt in geval van een nabetaling (ongeacht de wet) gesteld op de eerste dag van de maand volgend op de maand waarin de onjuiste primaire (niet-toekennings)beslissing werd afgegeven.

Bij intrekking/herziening van de uitkering is dit de eerste dag van de maand volgend op de maand waarin de datum valt met ingang waarvan de uitkering ten onrechte is ingetrokken/herzien en de uitkering niet is uitbetaald.

Bij het niet tijdig nemen van een beslissing is dit de eerste dag van de maand volgend op de maand waarin de datum valt waarin het besluit genomen had moeten worden (art. 1 Besluit Schadebeleid).

Wettelijke rente is verschuldigd vanaf het moment dat de uitkering zou zijn verstrekt als direct het juiste besluit was genomen. Voor de WAZ, Wajong en WAO heeft de Centrale Raad van Beroep voor de ingangsdatum van de wettelijke rente een praktische oplossing voorgeschreven. Zie uitspraak CRvB 1 november 1995, nr. 1994/307 AAW/WAO, JB 1995/314. Hoewel de Ziektewet en de WW in tegenstelling tot de eerder genoemde wetten bepalingen bevatten binnen welke termijn een uitkering betaald moet worden, wordt uit praktisch oogpunt voor het bepalen van de ingangsdatum van de verschuldigdheid van wettelijke rente aangesloten bij de benadering van de Centrale Raad van Beroep voor de WAZ, Wajong en WAO. Door deze praktische benadering wordt de belanghebbende niet financieel benadeeld. Bovendien is een dergelijke benadering uitvoeringstechnisch het eenvoudigst. Gelet op de betalingstermijnen in de WW is de ingangsdatum van de wettelijke rente geen vast gegeven als wordt uitgegaan van de toekenningsbeslissing. Uit oogpunt van uniformiteit geldt dezelfde systematiek bij het niet tijdig nemen van een besluit.

11.3. Uitkeringsgerechtigde moet een verzoek doen om betaling van wettelijke rente

Wettelijke rente over een nabetaalde uitkering of een te restitueren bedrag wordt slechts vergoed als de belanghebbende daartoe een verzoek heeft ingediend (en overigens aan de overige voorwaarden is voldaan (art. 2 Besluit Schadebeleid).