Verhoogde cuffdruk

Wat kunnen we doen aan een verhoogde cuffdruk bij endotracheale intubatie

Endotracheale intubatie wordt door ambulanceverpleegkundigen in een reanimatiesetting uitgevoerd. Het wordt gezien als de gouden standaard om een vrije luchtweg te zekeren. Belangrijk is hierbij de cuff die net onder de stembanden wordt opgeblazen.¹ Hierdoor blijft de tube goed vastzitten waardoor beademing onder druk mogelijk is en geen luchtlekkage plaatsvindt. Daarnaast wordt aspiratie van speeksel en maaginhoud naar de longen tegen gegaan om zo een aspiratiepneumonie te voorkomen.²

De man achter dit idee is Arthur Guedel (1883 – 1956) die vanaf 1926 experimenten uitvoerde in de kelder van zijn huis in Indiapolis. Hij maakte hier, uit rubber van chirurgische handschoenen en condooms, opblaasbare cuffs die hij vastlijmde aan tubes. Hierna onderzocht hij op dierenmodellen naar de beste plek om deze cuffs te plaatsen: net onder de stembanden. Ralph Waters (1883 – 1979) optimaliseerde vervolgens dit ontwerp door de cuff te fabriceren uit twee lagen rubber. Ter bewijs dat de cuff de trachea volledig afsloot en dus veilig voor gebruik was, goot Guedel de mond van een geïntubeerde patiënt vol met water. Hierna volgde een experiment met zijn eigen hond ‘Airway’. Hij anestheseerde en intubeerde Airway en bracht hem vervolgens volledig onder water. Toen de hond hierna vrolijk weghuppelde, steeg naar verluidt gejuich op in de zaal.³ De eerste generatie cuffs hadden een hoge druk nodig om het lumen af te sluiten. In de jaren ’90 volgden de high-volume, low-pressure cuffs. Doordat hierbij een groter oppervlakte van de cuff contact maakt met de trachea kan de benodigde druk lager zijn.^…