Het gebruik van de (digitale) notariële akte door de Belastingdienst

Dit artikel is het tweede in de Rode draad: De notaris in de digitale wereld die van start is gegaan in het WPNR 2015/7070 De vorige bijdrage is verschenen in het WPNR 2015/7070

1. Inleiding

Met ingang van 1 januari 2013 is de Wet elektronische registratie notariële akten in werking getreden.² Deze wet strekt ertoe de registratie van notariële akten, anders dan voorheen, langs elektronische weg te laten geschieden.³ Vanaf 1 juli 2014 zijn alle (ongeveer 1.300) notariskantoren overgegaan op het Centraal Digitaal Repertorium en ontvangt de Belastingdienst van elke te registreren akte een digitale kopie.⁴ Het betreft circa 1,5 miljoen akten per jaar.⁵

Gezien de groeiende politieke en maatschappelijke aandacht voor het verzamelen en het (proportioneel) gebruik van gegevens door de fiscus⁶ geeft de wetswijziging een goede aanleiding om nog eens stil te staan bij doel en strekking van de wet en het gebruik van de notariële akten door de Belastingdienst.⁷

2. Doel en strekking

Bij de invoering van de Registratiewet 1970 is over doel en strekking van de wet in de parlementaire geschiedenis opgemerkt:⁹

De registratie (van onderhandse akten, toevoeging VDS) houdt dus een waarborg in tegen verduistering en antidatering of andere onregelmatige wijziging of aanvulling van de akten. Ook biedt de registratie ten aanzien van notariële akten de gelegenheid toezicht te houden op de naleving van de wettelijke voorschriften welke met betrekking tot de opmaking van die akten in het belang van het publiek zijn gegeven (...). Voorts is de registratie dienstbaar gemaakt aan een doelmatige uitoefening van een deel van de staatstaak, doordat uit de ter…