Zo vader, zo zoon

In gesprek met gemeentesecretarissen Rein en Maarten Schurink

Nooit eerder zijn vader en zoon Schurink samen geïnterviewd. ‘Die vraag hebben we vaak gekregen, maar we hebben het altijd zorgvuldig vermeden’, zegt Rein Schurink (1950), scheidend gemeentesecretaris van Amstelveen. Dat hij nu met pensioen gaat, is een mooi moment om samen met zijn zoon Maarten (1975), gemeentesecretaris in Utrecht, van gedachten te wisselen over het vak. VNG Magazine sprak de heren de dag voor het officiële afscheid van Rein in het Cobra Museum voor Moderne Kunst in Amstelveen. Een gesprek over verbindend vermogen, de haat-liefdeverhouding met bestuurders en de scheiding tussen werk en privé.

Het begon allemaal in Nijmegen waar u, Rein, geboren en getogen bent. Na de studie rechten bent u aan de slag gegaan bij de gemeente Uden. Wist u al vroeg dat u in de publieke sector wilde werken?

R: ‘Ja, dat was uitdrukkelijk de bedoeling. Ik heb destijds ook alleen in die richting gesolliciteerd. Mijn afstudeerrichting was administratief recht en rechtsgeschiedenis en ik heb vanaf het begin af aan geweten dat ik iets voor de gemeenschap wilde doen. Het bedrijfsleven is nooit een optie geweest. In Uden kwam ik binnen als de rechterhand van de burgemeester en de gemeentesecretaris. Na een tijdje werd ik hoofd algemene zaken. Ik heb heel goed in de keuken kunnen kijken van een indrukwekkende burgemeester, Gerard Schampers. En bij de gemeentesecretaris, Bart van Hezewijk. De tijden waren toen overigens wel anders, vooral in het zuiden. Van Hezewijk was ook lid van Provinciale Staten, voorzitter van de lokale KVP en stelde voor…